Ik vertrek: Astrid en Petra

Vanavond zagen we hoe zussen Astrid en Petra hun zachte g inruilden voor de umlaut. In Duitsland begonnen ze hun pension. Een droom die uitkomt of een regelrechte alptraum?

Astrid werkt in een schoenenwinkel en Petra heeft al een b&b in Breda. Samen met hun mannen vertrekken ze naar Duitsland, daar is Astrid namelijk geboren in een vorig leven. Ze gaan er een pension met biergarten beginnen. Hun moeder van 86 gaat ook mee, want die gordijnen naaien zichzelf niet. Hun kinderen laten ze achter en ook de mannen zullen in het begin in Nederland blijven wonen om geld te verdienen.

Op de dag van vertrek voelt Petra zich erg eenzaam. Ze moet er zelfs van huilen. Ook bij aankomst blijkt haar huilbui nog niet over. Gelukkig valt er genoeg te doen, dus veel tijd om nog langer te janken is er niet. Samen met Astrid gaat ze behang van de muren trekken. Kees, de man van Petra, maakt ondertussen een paar oude buurmannen enthousiast en  Jurgen, de man van Astrid die zich op den duur met koken bezig wil gaan houden, verkent de keuken. Er staat een ding in de kast, maar wat is het? Is het een vleesmolen? Een kaasrasp? Een sinaasappelpers? Of toch iets met groente?  Petra heeft overigens weinig vertrouwen in zijn kwaliteiten. Petra is namelijk nogal een pessimist. Dat wordt nog gezellig!

Zodra de mannen weer naar Nederland zijn beginnen de zussen met  het grote sloopwerk. Ze constateren dat ze nogal op elkaars lip zitten en dat zorgt voor irritaties. Zo kan Astrid niet behangen zonder bubbels. En dan breekt moeders ook nog eens haar arm na een val. Zo komen die gordijnen nooit af.

Een paar maanden later zijn de mannen terug en is het huis van Petra verkocht. In iedere aflevering van Ik vertrek reden voor feestje, maar niet voor Pessimistische Petra. Het was potdomme haar droomhuis! Gelukkig dienen de eerste gasten zich aan, maar dan blijkt het pessimisme keihard te zijn overgewaaid naar Astrid, tot dan de leukere zus. Gasten? En die willen eten? Nee hoor. Dat is niet de bedoeling. Niet veel later komen er ook nog klachten binnen. Bij de ene kamer lekt de douche en bij een andere kamer is helemaal geen water. Zetten de zussen hun avontuur door of gaan ze met gierende banden terug naar Breda?

Kijk hier de Duitse capriolen van de zussen terug. Volgende week gaan we naar Italië!

Advertenties

Ik vertrek: Dave en Anne

Jajajaja vanavond was er weer knotsnieuwe aflevering van Ik vertrek. En wat voor aflevering! Er werd gehuild, er waren louche aannemers en er werd heel veel op z’n Daves gedaan.

In Delft leren we Dave en Anne kennen. Ze kennen elkaar van de handbal. Zij is  interieurstylist, want ze is gek op kleuren, patronen en stoffen. Hij werkt in een kas en is naar eigen zeggen een echte womanizer. Daarom werkt hij met tomatenplanten, want dat schijnen allemaal vrouwtjes te zijn. If these tomatenplantjes could talk…

In Portugal wil het stel een bed & breakfast gaan beginnen. Sterker nog: volgens Dave wordt het de beste b&b van de Algarve. Hij loopt over van zelfvertrouwen, dus gaat hij even weg om te huilen. Hij weet zeker dat hij pas terugkomt als as. Een collega vraagt nog wat hij dan gaat doen als het toch niet leuk is, maar volgens Dave wordt het niet niet leuk.

Anne heeft nog een paar kinderen (eerst één, toen ineens twee en verderop in de uitzending waren het er plotseling drie), maar zij gaan niet mee. Dave heeft ook kinderen, maar daar heeft hij geen contact mee. Het is verwaterd, maar hij hoopt wel dat ze op een dag op zijn Portugese stoepje staan. Hij grijpt ook nog even de camera om Anne aan iedereen aan te bevelen. Zij heeft namelijk het geld voor hun emigratie geregeld door bij vreemden aan te bellen. Wat ze voor dat geld gedaan heeft wordt verzwegen.

De reis naar Portugal loopt niet gesmeerd, want ze krijgen een paar keer autopech en daarom moeten ze het laatste stuk lopen. Ze treffen wat palen en muurtjes aan en dat moet dan een huis worden. En niet zomaar een huis. Je kunt er straks namelijk de afwas doen terwijl je naar buiten kijkt. Zulke luxe is slechts voor een enkeling weggelegd. Zelf was ik al jaren af met uitzicht op een blinde muur. Maar Dave en Anne leven nu op een hoger niveau.

Maar dan spat de droom uiteen en bevinden Anne en Dave zich in een nachtmerrie. De aannemer is verdwenen en ook de architect is spoorloos. Daar komt bij dat ze de bouwtekeningen mee heeft genomen en dus ligt de bouw maanden stil. Advocaten, rechtszaken, alles. Vanaf nu gaan ze het op z’n Daves doen. Wat dat precies inhoudt wordt niet duidelijk helaas.

Wat nu? Ze zijn blut. Financieel dan hè. En als ook de tweede aannemer ze in de steek laat weten we dat dit nooit meer goed gaat komen. Of toch…?

De Portugese nachtmerrie kun je hier terugkijken. Volgende week gaan we naar Duitsland. Jawohl!

Nu

Ik wil niet dankbaar zijn
Ik ben wel dankbaar
Maar ik wil het niet zijn
Ik wil bewust zijn
Ik ben wel bewust
Maar ik wil bewuster zijn

Ik eis niets op
Ik claim niets
Ik geef aan en neem mee
Ik pak niets af

Ik wil vrij zijn
Ik ben wel vrij
Maar ik wil vrijer zijn
Ik wil vrij zijn
Naast jouw vrij zijn
Zonder is geen vrij zijn

Ik eis niets op
Ik pak niets af

Ik vertrek: Alex en Martina

Vandaag mochten we mee met Alex en Martina. Hij werkt in het riool wat een erg afwisselende plek is waar je lekker ad hoc kunt werken. Zij is voetflextherapeut. Niemand weet wat dat is en Martina kan het zelf ook niet uitleggen. Samen zijn ze op zoek naar een stukje rust, een stukje ruimte, een stukje yoga, een stukje zen en dat moet allemaal gaan gebeuren in een stukje Hongarije dat Tiszufüred heet. Daar hebben ze een boerderij gekocht waar ze een nudistencamping of een spiritueel centrum of een spiritueel nudistencentrum willen beginnen. Wat het precies wordt hangt af van welke vergunning ze kunnen krijgen.

Voor het zover is maken we eerst nog kennis met het alter ego van Alex. Hij is namelijk ook een iceman. Dat betekent dat je eerst heel overdreven adem gaat halen om vervolgens in een meertje te springen terwijl je vrouw toekijkt met de honden. Ook zijn we getuige van een afscheidsfeest in de meest ongezellige kantine ooit en wordt er een grap verteld over een horloge die ik nog steeds niet begrijp. Ik ben dan ook geen nudist.

In Hongarije wordt er een beetje geklust en er worden wat honden weggegeven aan buurtbewoners. Alles gaat best z’n gangetje, maar dan slaat het noodlot keihard toe. Martina vindt een lijk in de kelder. Is me dat even schrikken. Maar nee hoor, daar hebben we de iceman weer die lekker naakt op een nat en donker plekje is gaan liggen. Zo weet hij een stukje nudisme, een stukje spiritualiteit en een stukje ice mooi te combineren.

Verder volgen er nog allerlei doldrieste uitstapjes en maken we kennis met een heuse rozijnbeleving. Zelf ben ik inmiddels meer geïnteresseerd in het lesbische koppel dat de buurtsuper runt. Zij zijn namelijk zo lekker stil. Dit in tegenstelling tot Alex en Martina die zelfs tijdens het mediteren door blijven praten.

Ook behoefte aan een stukje nudistisch mediteren? Kijk dan hier de aflevering terug. In oktober gaat dit seizoen van Ik vertrek weer verder. Heb je mooi de tijd om eens naakte je kelder te verkennen. Denk wel aan je ademhaling!

Ik vertrek: Esther en Alexander

Na een zomerstop van bijna drie maanden is Bakkerpraatjes weer terug en vanavond mochten we getuige zijn van Esther (die eigenlijk Muis heet) en Alexander die Arnhem willen verruilen voor Frankrijk om daar een chambres d’hôtes te beginnen. Of in goed Nederlands: een bed & breakfast.

Alexander is brandweerman en Muis werkt als beleidsadviseur. In de Dordogne hebben ze een groot huis gekocht waar ze hopen op rust en ruimte. Muis is ook erg creatief (dat zien we omdat ze de handdoeken in de koelkast bewaart) en ze hoopt in Frankrijk ook haar zelfgemaakte spulletjes te verkopen. Ze hebben een klein klusbudget en daarom reizen ze lange tijd heen en weer voordat ze definitief emigreren. De taakverdeling is gelukkig erg duidelijk. Hij zegt wat zij niet mag doen, vervolgens doet zij dat toch en dan zegt hij nog een keer dat ze dat niet had mogen doen.

Toch verloopt het klussen niet zonder slag of stoot want ze hebben nogal last van lekkages en dat was niet voorzien. Dat is ook wel te begrijpen want wie bedenkt nou dat enorme gaten in je dak voor lekkages zullen zorgen? Niemand toch? Gelukkig ontdekken ze dat ze buurman wijnhandelaar is en dus verloopt de rest van de verbouwing in een roes.

Een paar maanden later nemen we opnieuw een kijkje en zijn ze halverwege de verbouwing. Dat dacht ik tenminste tot Muis ineens vertelt dat de eerste gasten over tweeënhalf uur op de stoep staan. In die tijd moet er nog zo ontzettend veel gebeuren dat ik me serieus afvraag of dit nog wel goed gaat komen. En hoe komt Alexander toch aan al die wonden in zijn gezicht?

Of het goed is gekomen kun je hier bekijken.

Tot volgende week en onthoud: als de burger het niet meer weet belt hij de brandweer.