Centrum

Vanmiddag vroeg een mevrouw aan mij waar het gezellige centrum van deze stad is. Ik vertelde haar dat ze al in het centrum was en dat ze zelf moest bepalen of ze het gezellig vond. Ze keek me aan alsof ik een ziekte had. “Hebben jullie hier dan op z’n minst wel een HEMA?”, vroeg ze op geïrriteerde toon. “Ja hoor, maar die gaat over vijf minuten dicht.” Zonder me te bedanken liep ze richting station. Ik wilde nog “graag gedaan” roepen, maar hield me in.

Advertenties

Gesprek

“Fijn dat ik je vanavond weer zie.”

Ik zit in de trein en naast me zit een vrouw te bellen. Ze heeft vanavond een afspraak. Mijn fantasie gaat gelijk aan de slag. Ze heeft een geheime minnaar en vanavond ziet ze hem. Het is een Italiaan. Ze hebben afgesproken op de tochtige zolder van een pizzeria. Hij zal Italiaanse liederen voor haar zingen. Zij trekt haar tangojurk aan. Iets echt Italiaans heeft ze niet. Hij zal “ti amo” tegen haar zeggen waarop zij zal antwoorden dat ze geen Italiaans spreekt maar wel van hem houdt. Ze eten tiramisu en drinken amaretto bij kaarslicht.

“Mama is er niet meer, papa. Dat weet je toch?”

Mijn fantasie stopt meteen. Niks Italiaan. Niks tochtige zolder. Deze vrouw belt met haar vader en hij is in de war.

“Ik weet dat je dat soms vergeet en dat is ook helemaal niet erg. Toch moet ik je wel eerlijk antwoord blijven geven. Mama is er niet meer.”

We kijken elkaar aan en glimlachen ongemakkelijk. Zij omdat ze weet dat ik haar gehoord heb. Ik omdat ik weet dat ik ooit misschien hetzelfde gesprek moet voeren.

Macht

Ik heb geen naam. Ik heb geen uiterlijk. Ik ben verzonnen. Ik besta slechts tot mijn bedenker stopt met schrijven. Dan ben ik weg.

Ik zit in een café. Links van mij een cappuccino, rechts een schrijfblok met pen. Misschien ben ik schrijver. Het is nog niet bepaald voor mij.

Ik pak de pen en teken een huisje. Ben ik tekenaar? Waarschijnlijk niet. Het huisje is lelijk getekend. Misschien teken ik slechts uit verveling of een gebrek aan inspiratie.

Iemand komt op mij af. Ken ik hem? Ik hoop dat voor mij besloten wordt dat dat zo is. Dan geef ik hem een hand en een kus op zijn wang. Hij loopt door. Jammer dat ik geen eigen wil heb.

Ik sla de bladzijde om en schrijf “het huis” op de eerste regel. Ben ik dan toch een schrijver? Ik hoop het. Dan heb ik ook macht over iemand. Of heeft mijn bedenker mij dan juist twee keer in zijn macht?

Bowie

Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great. You have no power over me!

Wanneer een beroemdheid komt te overlijden zijn er drie mogelijke reacties: wie? (als je geen idee hebt wie het is), och! (als je wel weet wie het is maar er verder geen gevoel bij hebt) en ach! (als je weet wie het is en het ook een bepaalde emotie oproept). David Bowie viel voor mij in die laatste categorie. Niet omdat ik zo’n kenner ben van Bowies muziek. Helemaal niet zelfs. Ik denk dat ik met moeite vijf nummers van hem op kan noemen. Toch heeft hij wel een grote rol gespeeld in mijn jeugd doordat hij in de film Labyrinth speelde.

Labyrinth gaat over het meisje Sarah dat haar broertje zoekt. Hij is namelijk ontvoerd door de Goblin King (Bowie) en om hem terug te krijgen moet ze een weg vinden door een immens labyrint. Onderweg ontmoet ze allerlei figuren, zoals Hoggle, Ludo en sir Didymus, die haar helpen met haar zoektocht. In mijn herinnering keken we deze film elke dag. Op die manier was David Bowie dus onderdeel van mijn dagelijks leven.

Ik vond David Bowie een beetje eng omdat hij in de film af en toe in een uil verandert en zoals ik al eerder heb geschreven vind ik vogels eng. Misschien kon hij in zijn echte leven ook wel in een uil veranderen. Het zou me niet verbazen, maar zoals ik al zei ben ik geen kenner.

Tegelijkertijd vond ik hem ook heel interessant. Misschien door zijn maillot (al vielen die puzzelstukjes pas later op zijn plaats) of door zijn stem. Ik weet het niet precies. Waarschijnlijk omdat hij een beetje man en een beetje vrouw was. Hij was allebei en tegelijkertijd allebei niet en dat boeide me.

David Bowie is nu dood. Doodgaan is niet zo bijzonder. Let er maar eens op. Mensen gaan aan de lopende band dood. Maar door zijn dood zal ik nooit meer op dezelfde manier Labyrinth kunnen kijken. Nou doe ik dat tegenwoordig niet meer dagelijks, maar toch nog vrij regelmatig en nu zal ik dan de hele tijd denken “hij is dood”.

Ik sluit af met een fragmentje uit Labyrinth dat alles samenvat. Bowie en zijn maillot terwijl hij zingt en traploopt en dat ook nog eens ondersteboven. Hij kon dat.

Winter

Ik staar naar je van groen verlaten angers. Je mijzelt en je meit mijn huid kapot. Je hebt je pede over mijn humeur geslagen. Hoe is het mogelijk dat jij een gadeling bent van de anderen die zon en licht in zich dragen? Vijvelders heb je ook al niet.

Mijn rif wordt koud. Mijn hart wordt koud. Zelfs mijn gedachten worden koud.

Je bent me te wepel. Door jou zou ik bedvast willen zijn en enkel nog maar slapen willen en je hooguit via mijn oogdoor willen aanschouwen. Maar om in mijn lijfnare te voorzien moet ik je ocht ontmoeten.

En mijn rif is koud. Mijn hart is koud. Zelfs mijn gedachten zijn koud.

Plannen

Inmiddels bent u een aantal maanden een trouwe bezoeker van Bakkerpraatjes. Gefeliciteerd! Uw leven is de afgelopen maanden leuker geworden en u heeft met veel plezier mijn tekstjes gelezen. Ik vertelde u verhalen, schreef zelfs gedichten en ik legde mijn ziel en zaligheid bloot over de bijna-doodervaringen van mijzelf en anderen. Ik hielp u van uw rijdenderechterverslaving af en ik voorzag u wekelijks van deskundig commentaar bij het door God zelve geschapen tv-programma Ik vertrek. Ik maakte u aan het lachen en af en toe wist ik zelfs een gevoelige snaar bij u te raken. En dat deed ik allemaal belangeloos. Voor u. Van mij. Gratis!

Het wordt zo langzamerhand wel tijd dat u iets terug gaat doen. Vind u ook niet, gewaardeerde lezer? Er zijn mogelijkheden genoeg die ik voor u ordentelijk en overzichtelijk onder elkaar heb gezet. Kies uit wat het meest bij u past of combineer. Alles is mogelijk.

  1. Like Bakkerpraatjes op Facebook. Zo mist u niets en u laat anderen zien dat u een trotse lezer bent. Klik hier: facebook.com/bakkerpraatjes
  2. Volg Bakkerpraatjes op Twitter. Voor als u zin heeft in een tussendoortje in 140 tekens. Caloriearm en glutenvrij uiteraard. Klik hier: twitter.com/bakkerpraatjes
  3. Abonneer u op de website. Dan krijgt u bij elke update een mailtje. Ideaal voor als u geen Facebook en Twitter heeft of gewoon graag mailtjes ontvangt. Klik op ‘volg’ ergens in uw scherm.
  4. Onder elke bericht staan icoontjes om uw favoriete bakkerpraatjes met anderen te delen. Ik zou het doen.
  5. U kunt natuurlijk ook financieel bijdragen. Neem contact met me op voor de mogelijkheden. Met de opbrengst kan ik dan bijvoorbeeld een Bakkerpraatjes vakantiedoeboek publiceren deze zomer of een winkeltje openen waar ik versgebakken bakkerpraatjes ga verkopen.

Maar wat staat daar dan tegenover? Vraagt u zich misschien af. Ook in 2016 zal ik u wekelijks verblijden met een nieuw bakkerpraatje over allerhande onderwerpen. Zo heb ik bijvoorbeeld een gedicht over AstroTV in voorbereiding dat epische proporties aan begint te nemen en wat dacht u van een verhaal over de winter waarbij het knisperende haardvuur bijna hoorbaar is. Uiteraard blijf ik ook verslag doen van Ik vertrek en dat zal ik ook doen van Boer zoekt vrouw zodra dat weer begint. Daarnaast schrijf ik bakkerpraatjes op maat voor bruiloften, bar mitswa’s en suikerfeesten. Ook bij echtscheidingen weet ik vaak de passende toon te vinden. Dus als u woorden zoekt bij een situatie kunt u contact opnemen. Ook ga ik me eens verdiepen in de mogelijkheden om Bakkerpraatjes om te bouwen in een flitsende website met kleurtjes en bewegende dingetjes zodat uw bezoek echt een beleving wordt. Er staat dus genoeg voor u op stapel. Wilt u dan een of meer van de bovenstaande dingen voor mij doen? Dank u wel!

Ik wens u een goed 2016 toe. Geniet van het vuurwerk en doe voorzichtig met oliebollen. Voor je het weet mis je een vinger.