Plannen

Inmiddels bent u een aantal maanden een trouwe bezoeker van Bakkerpraatjes. Gefeliciteerd! Uw leven is de afgelopen maanden leuker geworden en u heeft met veel plezier mijn tekstjes gelezen. Ik vertelde u verhalen, schreef zelfs gedichten en ik legde mijn ziel en zaligheid bloot over de bijna-doodervaringen van mijzelf en anderen. Ik hielp u van uw rijdenderechterverslaving af en ik voorzag u wekelijks van deskundig commentaar bij het door God zelve geschapen tv-programma Ik vertrek. Ik maakte u aan het lachen en af en toe wist ik zelfs een gevoelige snaar bij u te raken. En dat deed ik allemaal belangeloos. Voor u. Van mij. Gratis!

Het wordt zo langzamerhand wel tijd dat u iets terug gaat doen. Vind u ook niet, gewaardeerde lezer? Er zijn mogelijkheden genoeg die ik voor u ordentelijk en overzichtelijk onder elkaar heb gezet. Kies uit wat het meest bij u past of combineer. Alles is mogelijk.

  1. Like Bakkerpraatjes op Facebook. Zo mist u niets en u laat anderen zien dat u een trotse lezer bent. Klik hier: facebook.com/bakkerpraatjes
  2. Volg Bakkerpraatjes op Twitter. Voor als u zin heeft in een tussendoortje in 140 tekens. Caloriearm en glutenvrij uiteraard. Klik hier: twitter.com/bakkerpraatjes
  3. Abonneer u op de website. Dan krijgt u bij elke update een mailtje. Ideaal voor als u geen Facebook en Twitter heeft of gewoon graag mailtjes ontvangt. Klik op ‘volg’ ergens in uw scherm.
  4. Onder elke bericht staan icoontjes om uw favoriete bakkerpraatjes met anderen te delen. Ik zou het doen.
  5. U kunt natuurlijk ook financieel bijdragen. Neem contact met me op voor de mogelijkheden. Met de opbrengst kan ik dan bijvoorbeeld een Bakkerpraatjes vakantiedoeboek publiceren deze zomer of een winkeltje openen waar ik versgebakken bakkerpraatjes ga verkopen.

Maar wat staat daar dan tegenover? Vraagt u zich misschien af. Ook in 2016 zal ik u wekelijks verblijden met een nieuw bakkerpraatje over allerhande onderwerpen. Zo heb ik bijvoorbeeld een gedicht over AstroTV in voorbereiding dat epische proporties aan begint te nemen en wat dacht u van een verhaal over de winter waarbij het knisperende haardvuur bijna hoorbaar is. Uiteraard blijf ik ook verslag doen van Ik vertrek en dat zal ik ook doen van Boer zoekt vrouw zodra dat weer begint. Daarnaast schrijf ik bakkerpraatjes op maat voor bruiloften, bar mitswa’s en suikerfeesten. Ook bij echtscheidingen weet ik vaak de passende toon te vinden. Dus als u woorden zoekt bij een situatie kunt u contact opnemen. Ook ga ik me eens verdiepen in de mogelijkheden om Bakkerpraatjes om te bouwen in een flitsende website met kleurtjes en bewegende dingetjes zodat uw bezoek echt een beleving wordt. Er staat dus genoeg voor u op stapel. Wilt u dan een of meer van de bovenstaande dingen voor mij doen? Dank u wel!

Ik wens u een goed 2016 toe. Geniet van het vuurwerk en doe voorzichtig met oliebollen. Voor je het weet mis je een vinger.

Kwetsbaar

Wanneer bent u voor het laatst in huilen uitgebarsten? Wanneer heeft u voor het laatst uw onzekerheden uitgesproken? En wanneer uw angsten?

Ik vraag u dat omdat ik het zo weinig heb gezien. Ik las vooral berichten waarin u schreef dat u zo’n gezellige avond heeft gehad. Dat u zo hard moest lachen om iets. Dat u een taart heeft gebakken en dat die heel goed gelukt was. Dat u het zo getroffen heeft met het weer tijdens uw  vakantie. Ik las het en was blij voor u. Zondag lees ik waarschijnlijk dat u een hele leuke kerst heeft gehad.

Waar was de andere kant van uw leven? Waar waren de tranen? Waar de teleurstellingen? Bent u bang geweest? Waar waren de foto’s nadat u iets aan had laten branden? Zijn er momenten geweest dat u in bed bleef liggen omdat u geen zin had in de dag?

Vaak heb ik gehoord dat ieder mens uniek is. Dat iedereen anders is. Maar is dat wel zo? Zijn we niet allemaal gewoon heel erg hetzelfde? Zouden we niet moeten zoeken naar elkaars overeenkomsten in plaats van onze verschillen? Waarom verontschuldigen we ons dan vaak als we de tranen niet meer tegen kunnen houden? Waarom moet ons verdriet meteen getroost worden maar mag ons plezier wel aanstekelijk zijn? Waarom delen we onze gevoelens in positieve en negatieve emoties in? Waarom zijn we de hele dag bezig te laten zien dat we uniek zijn? Zou het niet veel logischer zijn elkaar te laten zien dat we allemaal mensen zijn?

Waarschijnlijk heeft u nu wel door dat ik nogal wat vragen stel. Ik verwacht niet dat u overal een antwoord op heeft. Het antwoord vind ik ook niet zo belangrijk. Zoeken vind ik belangrijker dan vinden. Ik zou dan ook nog wel even door kunnen gaan met wat ik me allemaal afvraag. Toch is wat ik u wil zeggen eigenlijk heel simpel.

Wees kwetsbaar!

Ik wens u een goede kerst toe met een lach en een traan en deel voor de verandering eens niet alleen foto’s van een mooi gedekte tafel maar ook van de afwas.

Vogel

Ik word wakker van een vreemd geluid. Het is een soort gefladder en het lijkt van de gang te komen. Ik stap uit bed en doe de deur een heel klein beetje open. Ik sta oog in oog met mijn grootste angst. Het kwaad is binnengetreden. In mijn gang zie ik een gevederde duivel, ook wel bekend als vogel.

Net als ieder ander weldenkend mens ben ik doodsbang voor vogels. Vogels hebben namelijk geen ziel. Als je een vogel in zijn ogen kijkt zie je enkel leegte. Dat maakt ze zo gevaarlijk. Terecht raak ik dus in paniek en wat doe je als je in paniek bent? Dan bel je je ouders.

“Er zit een vogel in mijn huis en ik ben heel bang!” Mijn moeder kent mij al een tijdje en schrikt dus niet van dit soort telefoontjes. “Dan moet je papa hebben”, zegt ze en even later heb ik mijn vader aan de telefoon. “Wat is er, jochie?” klinkt een kalme stem uit mijn telefoon en ik besef meteen dat mijn vader mij gaat redden. Ik kan dit overleven als ik goed naar hem luister. Er volgen een paar minuten van “ik durf niet” en “ik ben bij je, er kan je niets gebeuren” en voor ik het weet sta ik trillend op de gang met in mijn ene hand mijn telefoon en in de andere een paraplu. Niet omdat ik lekkage heb, nee,  dit is mijn wapen. Wat er toen gebeurde kan ik niet goed beschrijven. Het was iets met vleugels en tranen en snavels en uiteindelijk een “ik ben trots op je”.

Er is een clichébeeld dat vaders graag met hun zoon voetballen. Ik heb nog nooit met mijn vader gevoetbald. Onze vader-zoonmomenten bestaan uit een zoon die in paniek is en een vader die hem komt redden. En dat levert een stuk spannendere verhalen op dan wie de meeste doelpunten scoort.

Verlies

Vorige week was de laatste aflevering van De rijdende rechter. Meester Visser gaat naar SBS. Of er nu een nieuwe rijdende rechter komt weet ik niet, maar het leven zal natuurlijk nooit meer hetzelfde zijn. Ik heb gewacht tot de NOS er dagenlang speciale uitzendingen aan zou besteden. Ik heb gewacht tot er mensen op straat geïnterviewd zouden worden die zouden zeggen dat het erg is en dat ze niet weten hoe ze dit hun kinderen uit moeten leggen. Ik heb gewacht tot ik mijn profielfoto op Facebook aan kon passen zodat anderen zouden zien dat ook ik in mijn hart geraakt ben door deze vreselijke gebeurtenis. Ik heb gewacht tot er deskundigen bij PAUW EN DWDD aan zouden schuiven die de situatie zouden duiden en tips zouden geven hoe we nu verder moeten. Ik heb gewacht op een minuut stilte. Ik heb gewacht op vlaggen halfstok. Ik heb gewacht op een persconferentie van Rutte. Ik heb gewacht op een reactie van Obama.

Er gebeurde niets. Dus dan moet ik het maar doen. Ik heb mezelf vanmiddag officieel benoemd tot deskundige op het gebied van derijdenderechterikvertrekboerzoektvrouwachtige programma’s. Vanuit mijn deskundigheid kan ik je vertellen hoe je moet leven zonder rijdende rechter. Dit zal ik doen aan de hand van een stappenplan vergezeld dor gezellige vierkantjes zodat je iedere stap af kunt vinken als je hem behaald hebt. Het leven is immers altijd leuker als er iets af te vinken valt. Dat is al meteen een verborgen tip en je hebt er niets voor hoeven doen. Krijg je gewoon gratis. Dan volgt nu het echte stappenplan. Ook gratis overigens.

 

 STAP 1: ROUWEN

Geen gemakkelijke stap, beste lezer. Onderschat hem niet. Neem je tijd voor deze stap en doe wat voor jou het beste voelt. Heb je zin om vandaag lekker in bed te blijven liggen? Neem die vrijheid. Wil je liever geld over de balk smijten en spullen kopen die je eigenlijk niet nodig hebt? Ga je gang. Het is jouw proces. Er bestaat geen goed of fout.

 STAP 2: ACCEPTEREN

Aanvaard dat Meester Visser de keuze heeft gemaakt om commercieel te gaan. Ontkennen heeft geen zin. Stop het dan ook niet weg, maar ga de confrontatie aan. Heb je tijdens stap 1 je posters van de rijdende rechter van je muur gehaald? Dan is dit het moment ze weer op te hangen en doe je best om geen haat en afschuw meer te voelen. Dat zal in het begin misschien nog lastig zijn, maar er komt een dag dat het zal beter gaan. Echt!

 STAP 3: OPVULLEN

Je bent misschien wel je favoriete programma verloren en dus ervaar je een leegte. Dat is logisch. Maar nu we onze negatieve gevoelen tijdens stap 2 de deur uit hebben gedaan kunnen we die leegte op gaan vullen. Informeer eens in je omgeving naar welke programma’s anderen kijken. Boer zoekt vrouw misschien of Het familiediner. Vanuit mijn vakgebied schrijf ik je sowieso een wekelijkse dosis Ik vertrek voor. Vermijd programma’s die je zeggen dat je iets moet doen of zien. Laat Floortje dus maar lekker alleen naar het einde van de wereld gaan. Jij hebt je bank en je televisie en meer heb je niet nodig.

 STAP 4: CONTROLE NEMEN

Gefeliciteerd! Je hebt het zwaarste achter de rug. Nu is het belangrijk dat je je weer helemaal gaat verliezen in je nieuwe favoriete programma. Kijk elke aflevering minstens drie keer terug. Zoek op internet naar achtergrondinformatie over de kandidaten. Leg een document aan met je favoriete afleveringen. Ga lekker obsessief te werk. En wees trots op jezelf.

 STAP 5: TERUGKIJKEN

Je hebt hard gewerkt aan je nieuwe leven. Lees de stappen nog eens terug. Het is haast niet meer voor te stellen dat je een paar maanden geleden nog huilend in bed lag met je elektrische eierkoker die je eigenlijk niet nodig had. Nu je je emoties weer lekker op de rit hebt is het tijd om terug te kijken. Ik heb de tien beste afleveringen van De rijdende rechter voor je op een rijtje gezet. Bekijk ze en wees dankbaar voor de mooie tijd die je hebt mogen beleven met Meester Visser. Jullie gaan nu allebei je eigen weg.

Om de tuin geleid

Vistuig

Caravan op slot

Uit de hand gelopen burenruzie

Verboden te snoeien

Welles nietes

Het loopt over

De rotte dennenappel

Hinderlijke huur

Het rommelt in Roosendaal

Mocht je nog wat behoefte hebben aan bevestiging, stuur me dan een bewijsje dat je alle stappen succesvol doorlopen hebt en je krijgt een officiële oorkonde, ondertekend door mijzelf en tevens en bovendien voorzien van het bakkerpraatjescertificaat van echtheid. Deze kun je bijvoorbeeld inlijsten en ophangen of je kunt er met een perforator gaatjes in maken en hem met een touwtje om je nek hangen. Laat maar zien hoor, dat jij de controle over je leven terug hebt genomen. Mensen zullen respect voor je hebben en dat heb je verdiend. Kanjer!

Donatie

Bij de ingang van de Albert Heijn vraagt een jongen mij of hij me iets mag vragen. Meestal staat op die plek een zwerver de straatkrant te verkopen. Zij vraagt nooit of ze iets mag vragen. Zij staat er maar gewoon. Ik weet ook niet wanneer je als zwerver deel mag nemen aan het straatkrantverkoopstappenplan en waarom zij deze cursus nog niet gevolgd heeft. Ik ben niet zo bekend met die wereld. Ik heb wel eens gezworven, maar dan ging ik ’s avonds gewoon weer naar huis.

Ik geef de jongen toestemming en hij houdt een kort praatje over arme kindertjes die een leuke dag verdienen en om dat voor elkaar te krijgen verkoopt hij kaarten. De vraag is of ik ook een setje wil kopen en zo bij wil dragen aan dit doel. Ik bekijk de kaarten. Ze zijn lelijk, maar dat is vaak zo als iets voor een goed doel gemaakt is. Dan gaat het niet om de kwaliteit. De kaarten vind ik ook duur. Dat vertel ik aan de jongen en ik zeg hem dat ik wel bereid ben zijn doel met een kleiner bedrag te steunen. Dat kan niet. Dat vind ik raar maar ik ga die discussie maar niet aan. De jongen heeft iets onschuldigs en dat wil hem niet afpakken. Ik ben verbaal nogal begaafd vind ik zelf en ik heb mensen wel eens aan het huilen gemaakt door iets vals te zeggen. We spreken af dat ik eerst boodschappen ga doen en dat ik daarna zal beslissen of ik wel of geen kaarten koop.

In de winkel begint er toch iets aan me te knagen. Ondanks dat de kaarten lelijk zijn wil ik best iets voor een ander doen en ergens kan ik dat geld best missen. Zal ik dan toch een paar kaarten kopen? Op dat moment spreekt een mevrouw met moeilijke ogen me aan. Ze heeft een bakje eiersalade vast en vraagt of ik kan lezen tot wanneer deze houdbaar is. “Tot 7 december, dus dat duurt nog wel even”, zeg ik. Ze neemt het bakje terug, lacht naar me en bedankt me. Ik heb iemand geholpen en het heeft me geen geld gekost. Dat voelt goed.

Als ik weer buiten sta zie ik dat de jongen met iemand anders in gesprek is. Ik besluit maar naar huis te gaan. Ik heb dan wel geen zielige kindertjes geholpen maar wel een oud vrouwtje dat bijna blind is. Dat zij bij thuiskomt de eiersalade op een oud stuk karton zal smeren omdat ze het voor een cracker aanziet kon ik op dat moment natuurlijk niet voorzien.

Lijstje

Vijf dingen die ik niet hoef voor ik doodga:

  1. Een wereldreis maken

Er zullen vast prachtige plekken op de wereld zijn en ik ga graag af en toe op vakantie, maar ik zal nooit reizen om het reizen. Mijn huis is nog altijd de beste plek op aarde.

  1. Een relatie

Ik zou gek worden als er constant iemand is waar ik dingen mee moet doen. Ik heb het veel te leuk met mezelf.

  1. Superfood / suikervrij / kankerverwekkend

Kortom: gedoe over eten. Ik vind het leven echt te leuk om me bezig te gaan houden met dingen die ik niet zou mogen eten. Ik sterf liever tien jaar eerder dan dat ik tien jaar op een blaadje rucola ga zitten kauwen. Rucola moet sowieso verbannen worden. Vroeger at niemand rucola. Het leven was toen nog leuker.

  1. Overal een antwoord op vinden

Zoeken is veel leuker.

  1. Gelukkig worden

“Ik ben gestopt met gelukkig worden. Moet je ook eens proberen. Je houdt een tijd over!” – Lenette van Dongen

Verzoekje: Noord-Korea

Ik kreeg het verzoek om iets te schrijven naar aanleiding van een reportage in Nieuwsuur over Noord-Korea. Noord-Korea kennen we allemaal als dat gezellige land in Azië met die guitige president Kim Jong-un. Maar is dat beeld wel terecht? Marieke de Vries en Ellen Brans zochten het uit. Een soort Ik vertrek dus, maar dan in een echt boeiend land.

De reportage begint met een musical in een weeshuis op een niveau waar Kinderen voor Kinderen nog wat van kan leren. Prachtige kostuumpjes en een strakke choreografie. Door middel van zang en dans vertellen de weeskinderen over de rot-Amerikanen die hun vrijheid af willen pakken. Gelukkig is daar de Grote Leider die ze beschermt. Een happy end dus. Ook buiten het podium blijven de kindertjes in hun rol. Een meisje moet huilen als ze vertelt dat ze Kim Jong-il, de vorige Grote Leider, zo mist. Tussendoor krijgt ze wat regieaanwijzingen van de weeshuisdirectrice.

Noord-Korea blijkt een waar pretpark. En zijn dolfijnenshows en er is een groot zwemparadijs. Allemaal gratis toegankelijk. Buiten de hoofdstad wonen dan wel mensen die het met minder voorzieningen moeten doen, maar zij hebben weer prachtige natuur. Allemaal dankzij de Grote Leider. In Noord-Korea mogen de mensen de hele dag een toneelstukje opvoeren. Iets wat mij als theaterliefhebber natuurlijk zeer aanspreekt.

Ik weet dus al waar mijn volgende vakantie naartoe gaat. Ook enthousiast geworden? Kijk hier de reportage terug.

Heb je zelf iets gezien waar je graag een bakkerpraatje over zou willen lezen? Laat het me weten. Wie weet maak ik er dan een aparte rubriek van.

Paniek

Ik zit in de trein en lees een boek. Tegenover mij zit een man. Niks aan de hand. Terwijl ik in mijn verhaal zit realiseer ik me dat er iets zuurs in mijn neus komt. Iets dat ik herken van toen ik ziek was. Ik kijk op van mijn boek en zie dat het zure uit de mond van de man komt en langs zijn kin druipt. Zijn ogen zijn weggedraaid en zijn hoofd hangt naar voren.

Nu komt er een moment waarop ik niet trots ben.

In plaats van iets te doen besluit ik terug te gaan naar mijn verhaal. Maar dan komen er geluiden in mijn oren en die geluiden komen uit de man. Opnieuw kijk ik op van mijn verhaal. Ergens vormt zich een besef in mij dat dit niet goed gaat. Ik kijk om me heen. Ik zal toch niet de enige zijn die iets heeft gezien? Iemand moet iets doen en ik moet die iemand zijn. Mijn hand plaatst zich op de knie van de man en ik schud en ik roep. Geen reactie. Ik sta op, kijk om me heen en vraag of iemand een EHBO-diploma heeft. Anneke staat op. Ik weet niet of zij Anneke heet, maar ik geef mensen altijd graag een naam en dit is een Anneke. Anneke gaat naast de man zitten en ik zie dat hij weer bij bewustzijn is. Anneke overspoeld hem met vragen. Hoe heeft u? Hoe oud bent u? Welk jaar is het? Er komen meer mensen om ons heen staan. Er wordt een ambulance gebeld. De conducteur wordt gewaarschuwd. Omdat ik niet helemaal nutteloos wil zijn geef ik de man mijn flesje water.

Op het eerstvolgende station gaat Anneke met de man de trein uit en ze zegt dat hij op het perron moet gaan liggen. Er komt een ambulance en hij wordt meegenomen. Wij reizen verder. Zonder man en zonder Anneke. Ik weet niet hoe het met deze man af zal lopen en of mijn handelen daar invloed op heeft. Om toch het gevoel te hebben dat ik iets heb gedaan schrijf ik er maar een verhaaltje over.

Boodschap

De bel gaat en ik neem de intercom op. “Goedemorgen meneer, u spreekt met Rob en Belinda en wij hebben een Bijbelse boodschap voor u. Mag ik u vragen of u geïnteresseerd bent in leven na de dood?” Ik ben daar best in geïnteresseerd, maar niet gekoppeld aan een Bijbelse boodschap. Ik zeg dat ik geen tijd heb, wens ze veel succes met hun “werk” en hang op. Meteen heb ik spijt. Dit had een mooi verhaal kunnen worden. Maar als ik de deur open had gedaan zouden ze me waarschijnlijk achterna gezeten hebben met knoflook en houten kruizen. Mijn haar zit op vrije dagen voor twaalf uur namelijk nogal ongelovig en voor je het weet denken ze dat dat het werk van de duivel is. Ik kijk nog even uit het raam en zie een wat stoffige man (type sokken in sandalen) en een jonge vrouw met een groene jas (type gospelzangeres). Een voor een gaan voordeuren open en kort daarna weer dicht. Wat hadden ze me willen zeggen? Ik zal het nooit weten.

Balkje

Supermarktergernis 427: mensen die geen beurtbalkje (want dat is de officiële naam voor dat ding) achter hun boodschappen neerzetten en jij je dus in een soort onnatuurlijke hoek om die persoon heen en over die lopende band moet vouwen om dat balkje te pakken. Niet dat ik dat niet kan, want ik ben verrassend flexibel, maar het zou niet moeten hoeven!