Pinksteren

Zondag en maandag is het Pinksteren. Voor christelijke mensen het moment om te herdenken dat God de mensheid de heilige geest gaf. De Bijbel gebruikt hier het woord ‘uitstorten’ voor, maar dat vind ik altijd een beetje vies en kliederig klinken. Voor de meeste mensen betekent Pinksteren een vrije maandag. Tenzij je wel moet werken natuurlijk. Of tenzij je geen baan hebt. Dan is het gewoon een maandag.

Maar wat doen we eigenlijk met Pinksteren? Andere tweedaagse christelijke feestelijkheden (Pasen en kerst) kennen immers nog wel tradities. Vaak gepaard met veel eten en een optioneel gourmetstel. Maar wat is de traditie met Pinksteren? Zetten we een gek hoedje op? Gaan we met het hele gezin naar de Gamma? Niks van dat alles. En toen ben ik eens gaan denken. Ik wil mezelf verder niet vergelijken met God, want in die concurrentiestrijd hebben we allebei helemaal geen zin, maar ik kan natuurlijk wel iets doen voor de mensheid.

Trouwe lezers zal opgevallen zijn dat ik de laatste tijd wat stiller ben geweest. Daar heb ik ook een bakkerpraatje over geschreven. Maar inmiddels loop ik drie afleveringen achter met mijn epische nabeschouwingen van Ik vertrek en dat gaat toch wel wat ver. Daarom schenk ik de mensheid tijdens Pinksteren een inhaalslag aan bakkerpraatjes! Heb je meteen een goed antwoord als iemand vraagt wat je met Pinksteren gaat doen.

Je ook nog twee nabeschouwingen van Bed & Breakfast van me tegoed, maar die afleveringen zijn niet meer gratis te bekijken, dus ik moet even kijken of daar nog iets aan te doen valt

Overigens heb ik ook nog even opgezocht wat Pinksteren betekent. Het is afgeleid van het Griekse woord voor ‘vijftigste’ en Pinksteren is de negenenveertigste dag na Pasen. De logica was soms ver te zoeken in de Bible Times. En omdat ik toch bezig was: Pasen is afgeleid van het Hebreeuwse woord voor ‘sloeg over’. Ik denk omdat je hart overslaat als iemand zomaar ineens opstaat uit de dood Dat doet dan toch iets met je. Kerst is gewoon heel saai afgeleid van christus. Waarom schrijven we kerst met een kleine letter en Pasen en Pinksteren met hoofdletter? Ook dat heb ik uitgezocht. Pasen en Pinksteren zijn officiële namen en kerst niet. Officieel is het Kerstmis en dat moet dan weer wel met een hoofdletter.

Zo! Stukje geschiedenis, taal en theologie in één bericht. Eens kijken of ik subsidie voor deze site kan krijgen.

Tot zondag!

Advertenties

Gevolgen

Sinds een tijdje ervaar ik hoe het is om op onregelmatige tijden te werken met als gevolg dat ik ook op onregelmatige tijden vrij ben. Dat heeft tot gevolg dat ik mijn schrijverij moet plannen en dan blijkt dat creativiteit niet altijd op commando komt. Het gevolg? U die reikhalzend uitkijkt naar een nieuw stukje dat nog niet eens geschreven is. Maar zodra ik deze onregelmatigheid onder de knie heb komen er nieuwe stukjes. Tot die tijd ook, maar niet op vaste dagen. Dan weet u dat. En de nabeschouwing van Bed & Breakfast van vorige week komt ook. Dan weet u dat ook.

Gedoe

Nu ik dertig ben merk ik dat er af en toe dingen gaande zijn waar ik geen vat op heb. Zo verbouw ik ineens mijn eigen andijvie en sperziebonen. Geen idee hoe dat gekomen is, maar het staat toch echt op mijn tafel. Ook heb ik mijn mening over iemand die ik niet mocht positief bijgesteld, wat ik normaal echt niet zomaar doe, stond ik vandaag ineens een mevrouw te helpen in een winkel waar ik niet werk en heb ik iemand die in de tram een bloedneus kreeg een papieren zakdoekje gegeven. Allemaal niks voor mij. Wat is gaande met me? Nog even en ik wil een hond. Of nog erger: een kind.

Indianen

“Dit boek had ik als kind.”

Ik sta in een boekwinkel en achter mij hoor ik deze uitspraak. Ik draai me om. Er staat een vrouw met een boek in haar handen en een man kijkt over haar schouder mee.

“Vroeger dacht ik dat indianen echt bestaan hebben, want in dit boek staan plaatjes van indianen.”

Ik wacht tot de man haar confronteert met deze domme openbaring. Ik wacht nog iets langer. Er gebeurt niets. Waarom niet? Heeft de man niet door wat zij net heeft gezegd? Is hij inmiddels gewend aan haar gebrek aan intelligentie?

Zal ik iets zeggen?

Het leuke aan ouder worden is dat je je steeds minder druk maakt om onbenulligheden. Hoor je iets doms, dan zeg je daar iets van en je bent het kwijt. Ik ben dan wel dertig, maar de fase dat ik alles zeg wat ik denk heb ik nog niet bereikt. Toch denk ik dat het niet lang meer zal duren. Er zitten inmiddels zo ontzettend veel situaties in mijn hoofd waarin ik iets had willen zeggen dat het er op een gegeven moment uit zal moeten. Het is niet tegen te houden. Pas dus maar op.

Tot die tijd blijf ik er maar verhaaltjes over schrijven.

Dertig

Ik ben dertig. Al bijna een hele dag. Het is vanzelf gegaan. Gisteren nog was ik een twintiger. Ik ging slapen en werd wakker als dertiger. Het stelde niets voor.

Lang heb ik gedacht dat het wel iets voor zou stellen. Alsof je bijna letterlijk over een soort muur zou gaan en wanneer je dan aan de andere kant was had je daar een gevoel bij en vond je daar iets van.

Ik ben dertig en ik voel er niets bij en ik vind er niets van.

Niet iedereen wordt dertig. Daar voel ik wel iets bij en daar vind ik ook iets van. Ik gun het iedereen om dertig te worden. En veertig. En vijftig. En nog veel meer.

Mooi

Dinsdag werden de genomineerden bekendgemaakt voor de Annie M.G. Schmidtprijs, de prijs voor het mooiste theaterlied. Misschien wist u dat niet. Geeft niet. Dan weet u het nu.

Voor mij was het een herinnering dat er ondanks alle ellende, onzin, lelijkheid en het gedoe in de wereld ook nog steeds hele mooi dingen worden gemaakt.

Mijn favorieten dit jaar zijn Guus van Kiki Schippers en Kruisje van Louise Korthals. Mooi hè?

Ik ga ook mooie dingen maken.

Rechter

Toen vorig jaar bekend werd gemaakt dat mr. Frank Visser De rijdende rechter zou verlaten ging er een schok door Nederland. Hoe moeten we verder nu deze fundering onder de Nederlandse samenleving is weggeslagen? Ik benoemde mezelf tot deskundige op het gebied van derijdenderechterikvertrekboerzoektvrouwachtige programma’s en wist middels mijn stappenplan mening geknakt individu weer hoop te geven in het leven.

Afgelopen dinsdag was het dan zover. De nieuwe rijdende rechter doet zijn eerste uitspraak. Hij heet John Reid, wat een beetje James Bonderig klinkt. Hij heeft een bril. Hij heeft een baard en in tegenstelling tot mr. Visser rijdt hij zelf.

De eerste scène is wat ongemakkelijk. De deur van zijn landrover slaat hij onzeker dicht en hij komt vrij timide over. Hij praat zacht, bijna onverstaanbaar zelfs. Moet deze man De rijdende rechter redden? Ik zie het niet gebeuren.

Hij trapt af met een typische rijdenderechterzaak. Een burenruzie over dakgoten, schutting, schuurtjes, etc. Met mensen die zichzelf “gewone arbeiders” noemen. Zulke mensen wonen meestal in een villa, zo ook nu. Ik mis de cynische toon van mr. Visser. Johnny is me te netjes, te degelijk, te correct.

Maar dan volgt de hoorzitting en alles slaat om. De ietwat saaie man heeft plaats gemaakt voor een zelfverzekerde meneer die grappig is, mensen aan durft te spreken op hun gedrag en uiteindelijk een keiharde uitspraak doet die een van de partijen duizenden euro’s gaat kosten. Ik ben fan. Ik wil nooit meer anders. Dat “dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen” heeft plaatsgemaakt voor “dit is mijn uitspraak en zo zit het” ga ik niet over zeuren. Ik ga een poster ophangen van mr. Reid.

En laten we eerlijk zijn. Je kijkt toch vanwege de scheldende buren. Liefst met een conifeer of andersoortige, net niet helemaal juist geplaatste, erfafscheiding ertussen.

De eerste aflevering van De rijdende rechter met mr. Reid kunt u hier terugkijken. En ik doe er gewoon ook een plaatje van zijn hoofd bij. Hij is overigens ook een van de tekenaars van Fokke & Sukke. Dan weet u dat als u hem de volgende keer ziet. Dat hij piemeltjes tekent aan vogels.

rechter