Ik vertrek: Alex en Martina

Vandaag mochten we mee met Alex en Martina. Hij werkt in het riool wat een erg afwisselende plek is waar je lekker ad hoc kunt werken. Zij is voetflextherapeut. Niemand weet wat dat is en Martina kan het zelf ook niet uitleggen. Samen zijn ze op zoek naar een stukje rust, een stukje ruimte, een stukje yoga, een stukje zen en dat moet allemaal gaan gebeuren in een stukje Hongarije dat Tiszufüred heet. Daar hebben ze een boerderij gekocht waar ze een nudistencamping of een spiritueel centrum of een spiritueel nudistencentrum willen beginnen. Wat het precies wordt hangt af van welke vergunning ze kunnen krijgen.

Voor het zover is maken we eerst nog kennis met het alter ego van Alex. Hij is namelijk ook een iceman. Dat betekent dat je eerst heel overdreven adem gaat halen om vervolgens in een meertje te springen terwijl je vrouw toekijkt met de honden. Ook zijn we getuige van een afscheidsfeest in de meest ongezellige kantine ooit en wordt er een grap verteld over een horloge die ik nog steeds niet begrijp. Ik ben dan ook geen nudist.

In Hongarije wordt er een beetje geklust en er worden wat honden weggegeven aan buurtbewoners. Alles gaat best z’n gangetje, maar dan slaat het noodlot keihard toe. Martina vindt een lijk in de kelder. Is me dat even schrikken. Maar nee hoor, daar hebben we de iceman weer die lekker naakt op een nat en donker plekje is gaan liggen. Zo weet hij een stukje nudisme, een stukje spiritualiteit en een stukje ice mooi te combineren.

Verder volgen er nog allerlei doldrieste uitstapjes en maken we kennis met een heuse rozijnbeleving. Zelf ben ik inmiddels meer geïnteresseerd in het lesbische koppel dat de buurtsuper runt. Zij zijn namelijk zo lekker stil. Dit in tegenstelling tot Alex en Martina die zelfs tijdens het mediteren door blijven praten.

Ook behoefte aan een stukje nudistisch mediteren? Kijk dan hier de aflevering terug. In oktober gaat dit seizoen van Ik vertrek weer verder. Heb je mooi de tijd om eens naakte je kelder te verkennen. Denk wel aan je ademhaling!

Advertenties

Ik vertrek: Esther en Alexander

Na een zomerstop van bijna drie maanden is Bakkerpraatjes weer terug en vanavond mochten we getuige zijn van Esther (die eigenlijk Muis heet) en Alexander die Arnhem willen verruilen voor Frankrijk om daar een chambres d’hôtes te beginnen. Of in goed Nederlands: een bed & breakfast.

Alexander is brandweerman en Muis werkt als beleidsadviseur. In de Dordogne hebben ze een groot huis gekocht waar ze hopen op rust en ruimte. Muis is ook erg creatief (dat zien we omdat ze de handdoeken in de koelkast bewaart) en ze hoopt in Frankrijk ook haar zelfgemaakte spulletjes te verkopen. Ze hebben een klein klusbudget en daarom reizen ze lange tijd heen en weer voordat ze definitief emigreren. De taakverdeling is gelukkig erg duidelijk. Hij zegt wat zij niet mag doen, vervolgens doet zij dat toch en dan zegt hij nog een keer dat ze dat niet had mogen doen.

Toch verloopt het klussen niet zonder slag of stoot want ze hebben nogal last van lekkages en dat was niet voorzien. Dat is ook wel te begrijpen want wie bedenkt nou dat enorme gaten in je dak voor lekkages zullen zorgen? Niemand toch? Gelukkig ontdekken ze dat ze buurman wijnhandelaar is en dus verloopt de rest van de verbouwing in een roes.

Een paar maanden later nemen we opnieuw een kijkje en zijn ze halverwege de verbouwing. Dat dacht ik tenminste tot Muis ineens vertelt dat de eerste gasten over tweeënhalf uur op de stoep staan. In die tijd moet er nog zo ontzettend veel gebeuren dat ik me serieus afvraag of dit nog wel goed gaat komen. En hoe komt Alexander toch aan al die wonden in zijn gezicht?

Of het goed is gekomen kun je hier bekijken.

Tot volgende week en onthoud: als de burger het niet meer weet belt hij de brandweer.

Ik vertrek: Rob en Peter

Rob en Peter hebben het bijster originele idee om een bed en breakfast te gaan beginnen en dat moet gebeuren in Portugal. Daar hebben ze een witte villa gekocht die ze vol trots The White House noemen. Dit is duidelijk gefilmd in een tijd dat je zoiets nog met trots kon zeggen.

Peter is uitvaartbegeleider en Rob heeft vast ook wel een baan, maar daar praat hij niet over. Allebei willen ze meer in het leven en toen ze hun toekomstige huis in Portugal zagen viel alles op z’n plaats. Samen zitten ze ook bij het Apostolisch Genootschap. Ik weet niet precies wat dat is, maar je kunt er cake uit de supermarkt eten en liedjes van Elly & Rikkert zingen. Jolijt alom dus.

Nadat er afscheid is genomen van petekind Eva (met wie ze naar Engeland én Londen zijn geweest) laat Rob op de valreep nog even zijn galblaas verwijderen. Want wat moet je met een galblaas in Portugal? Ook wordt er een bezoek gebracht aan de binnenhuisarchitect die vertelt dat hij iets met kleur wil gaan doen. Duidelijke taal dus. Daar kun je mee aankomen in het buitenland.

Eenmaal in Portugal lijkt er even gedoe met het contract, maar dat is van korte duur. Aan de villa hoeft eigenlijk niets te gebeuren, maar omdat klussen een essentieel onderdeel van Ik vertrek is wordt er een witte muur wit geschilderd om daarna volgens Portugese traditie te gaan zwemmen in je onderbroek.

Maar dan lijkt het noodloot toch nog even keihard toe te slaan. De bedden zijn er namelijk niet en een bed en breakfast zonder bed is alleen een ontbijtje. Wat nu? En zal petekind Eva, die zo graag wil komen logeren, genoeg zakgeld sparen om een kamer te kunnen betalen? Kijk het hier allemaal terug.

Ik vertrek: Marcel en Natasja

Marcel en Natasja uit Landgraaf hebben een droom: iets voor zichzelf beginnen in Italië. Ze bereiden zich al een hele leven voor op deze stap. Ze eten elke dag pasta, spreken de taal een beetje en hun drie kinderen hebben een Italiaanse naam. Dit kan dus niet verkeerd gaan. Of toch?

Marcel is projectleider bij de gemeente. Ik weet nooit zo goed wat een projectleider doet, maar blijkbaar moet je er een oranje klaar-overjas bij aan. Natasja is verpleegkundige. In Umbrië gaan ze een gastenverblijf verhuren waar ook een camping bij moet komen en het gezin gaat in een nieuw gebouwd appartement in de kelder wonen. In kannen en kruiken dus? Nou, dat loopt toch even anders. Bij aankomst blijkt het appartement nog helemaal niet klaar te zijn en wanneer ze het huurcontract willen gaan tekenen komt de eigenaar steeds met nieuwe eisen. Daar sta je dan met je levenslange voorbereiden en je droom. Natasja snapt er niks van. Zoiets gebeurt toch alleen maar op de televisie? Dat klopt, Natas. Zoiets gebeurt alleen op televisie. Of dacht je dat die camera’s van de radio waren?

Twee weken later is het gezin naar de zus van Natasja verhuisd op Sicilië. Ze hebben besloten om niet verder te gaan in Umbrië. Marcel gaat terug naar Limburg om daar te werken. Zullen ze hem ooit nog terugzien? Hij denkt in ieder geval vast na over vreemdgaan: Hoe ver kun je gaan? Waar ligt de grens? Wat is acceptabel? Natas doodt de tijd door vast een website te maken voor een accommodatie die alleen nog maar in haar hoofd zit.

Zullen Mars en Natas nog bij elkaar zijn? Kijk de aflevering hier terug.

Ik vertrek: Theo en Jolanda

Wie een beetje op de hoogte is van de huidige situatie in Gambia weet dat ze er met een ernstig tekort aan pannenkoeken zitten. Sterker nog: ze weten niet eens wat pannenkoeken zijn! En als je niet weet wat het is heb je er behoefte aan, dachten Theo en Jolanda. Met dit businessplan waar je U tegen zegt vertrekken ze naar Afrika.

Theo doet iets met kartonnen dozen en Jolanda is financieel adviseur. De uitzending begint wat saai want dit koppel heeft de gezelligheid niet uitgevonden, maar dan doet Jolanda toch een verrassende onthulling. Ze gaan niet gewoon pannenkoeken met stroop en poedersuiker verkopen, ze gaan pannenkoeken maken die geïnspireerd zijn op de karakters van kun kinderen. Wat een lekker wild plan, Jolanda. Dat gaat vast een succes worden. Of zoals haar collega het zo mooi zei: “Er zal wel een markt voor zijn.”

De emigratie begint niet ideaal want Thé en Jo hebben hun huis nog niet verkocht en dus reist hij vast vooruit om de eerste dingen te doen. Het pannenkoekenhuis is er al, maar het is er erg vies. Zelfs zo vies dat het na een paar weken nog niet schoon is. Gelukkig kan dat Jolanda, die een paar weken later komt, niets schelen. Alles vindt ze leuk. Zelfs bij brandende gaspitten komt er een overtuigend “geweldig!” uit haar mond. En die rattenplaag? Acht wat maakt het uit. Als je ratten hebt, heb je in ieder geval geen muizen.

Tegen alle verwachtingen in lijkt het pannenkoekenavontuur zowaar een succes te worden. Tijdens de opening zit het terras vol en de pijnlijke spelfout op de menukaart (Jew Brew in plaats van Jul Brew) wordt creatief opgelost met een sticker. Even nog lijkt het mis te gaan omdat het huis in Nederland nog steeds niet is verkocht, maar Theo schoffelt wat tuintjes op Urk en ineens hebben ze toch een koper. Nu komt de pannenkoekendroom echt uit. Met het extra geld vermoord Jolanda haar kapsel tot een onderhoudsvrij geheel en kopen ze een kekke Hollandse molen voor op het terras (dat een beetje op een hakenkruis lijkt, maar dat ligt misschien aan mij).

Wil je weten hoe het afloopt met onze pannenkoekvrienden in Gambia? Kijk dan hier de aflevering terug.

Ik vertrek: Ton en Mike / Wout en Shilpi

Vanavond gingen we een kijkje nemen bij koppels die we een paar jaar eerder al hebben gezien. Hoe gaat het nu met ze? Wonen ze nog in het buitenland? Zijn ze nog bij elkaar?

Nicaragua

Tien jaar geleden emigreerden Ton en goede vriend Mike naar Nicaragua waar ze resort hebben gekocht. Ton was wel even vergeten om zijn vrouw Joan bij deze plannen te betrekken. Tijdens dertig jaar huwelijk heeft hij haar nooit over deze droom verteld. Joan wil best een tweede huis. Graag zelfs. Maar dan gewoon op Texel op in Tuitjenhorn. Mike heeft het ook niet helemaal handig aangepakt. Zijn vriendin is hoogzwanger en kan dus niet mee. Ze zal hem pas na de bevalling volgen.

In het begin zijn er uiteraard tegenslagen. Het resort is vervallen, een buurman doet moeilijk over een moeras en ze worden bestolen door het personeel. Daar komt nog bij dat Joan, die toch maar mee is gegaan, de eerste jaren met een zure bek op een veranda heeft gezeten. Is dat nog wel goed gekomen?

Tien jaar later wonen alleen Mike en zijn gezin nog in het resort. Het loopt goed en ze hebben zelfs geld genoeg om scholen te bouwen voor het dorp waar ze wonen. Mike heeft inmiddels twee kinderen die thuis les krijgen. Het onderwijs in zijn eigen scholen is namelijk heel erg slecht.

Ton en Joan wonen grotendeels in Nederland. Alleen in de winter gaan ze terug naar Nicaragua. Hij bespreekt dan met Mike de toekomst. Ton wil de boel het liefst verkopen, want als je oud bent kun je niet op een eiland wonen. Mike wil zijn vriend niet dwarszitten, maar wil duidelijk iets anders. Ondertussen rijdt Joan hele dagen rond in een taxi en eet ze taart.

Oostenrijk

Wout en Shilpi gingen in 2011 naar Oostenrijk. Eigenlijk gingen ze al een paar jaar eerder, maar dat was geen succes. Hun dochter Anne-Rose (aangeduid als “de kleine”) werd toen opgevoed door de gasten en dat was een reden om terug te gaan. Maar toen het meisje negen werd vonden ze dat oud genoeg om hele dagen alleen voor een tv te zitten en zijn ze opnieuw geëmigreerd.

In Oostenrijk kochten ze een hotel waar nogal wat aan moest gebeuren. Ook hadden ze geen internet waardoor er geen reserveringen binnen konden komen. Daarom was Wout genoodzaakt om een baan te zoeken. Shilpi zag het allemaal niet meer zitten. Ze zal zelf toch niet hoeven werken? De spanning stijgt tussen het stel.

Vier jaar later doet Wout iets met een bladblazer. Van de hotelkamers hebben ze appartementen gemaakt en ze hebben er zelfs een tweede pand bij. Anne-Rose houdt een spreekbeurt over haar astmatische bronchitis en de zoon van Wout is op bezoek met zijn gezin. Alles lijkt dus goed te gaan, maar dan gebeurt er iets waar je na vier jaar niet meer op durft te hopen als kijker: een lekkage! En alsof dat nog niet smullen genoeg is valt ook nog de elektriciteit uit. Heerlijk! Shilpi geeft ondertussen een spreekbeurt over Arabieren.

Wat opvalt is dat Wout en Shilpi totaal niet op één lijn zitten als het over de toekomst gaat. Hij wil nooit meer anders. Zij wil de boel het liefst verkopen en naar de stad verhuizen. Anne-Rose start een nieuwe spreekbeurt over hoe gelukkig ze is, maar de aftiteling loopt al.

Beide avonturen kun je hier terugkijken.

Ik vertrek: Michael en Cora

Na de toch wat saaie aflevering van vorige week hoopte ik vandaag weer op flink wat tegenslagen en taalproblemen. Ik werd niet teleurgesteld.

Michael en Cora hebben in Frankrijk een hotel gekocht. Ze hebben er al een vakantiehuis en Cora kan al trottoir en mayonaise zeggen, dus de voorbereiding kan niet beter. Nederland vinden ze maar druk en in Frankrijk hopen ze meer rust te vinden.

De aflevering komt goed op gang als Michael en Cora op bezoek gaan bij de buren. Ze wonen naast een boeddhistische tempel. En wat is nou een gepast cadeautje voor een boeddhistische monnik? Een blikje met Willem-Alexander en Máxima erop natuurlijk. Leuk joh. Je zag die monnik stralen. Vol zelfvertrouwen gaat Cora ook meteen even langs bij de slager waar ze zich voorstelt als hotel.

De eerste tegenslag komt al voor de verbouwing gaat beginnen. Een van de honden heeft een plastic dopje ingeslikt. Wat nu? Op naar de dierenarts waar de hond een injectie krijgt zodat hij gaat overgeven. Als Michael even later het uitgekotste dopje in zijn handen heeft barst hij in tranen uit. Logisch natuurlijk. Een kotsende hond. Wie schiet er niet vol van.

Maar dan kan de verbouwing eindelijk van start. Wat zou er nu nog mis kunnen gaan? Best wel wat dingetjes blijkt, want de riolering moet volledig vervangen worden en even later ook alle plafonds. Daar hebben ze geen rekening mee gehouden in de begroting. En zo’n kotsinjectie is ook niet gratis.

Zes maanden later nemen we opnieuw een kijkje in het Franse hotel. Voor de inrichting van de kamers is gekozen voor een combinatie van Leen Bakker en de Action. Wat ook meteen opvalt is dat Michael honderd jaar is geworden en nog steeds stapelen de tegenslagen zich op. Er is inmiddels serieuze tijdsdruk, want de eerste gasten zijn onderweg. Om vier uur moet alles echt klaar zijn. Wederom gooit een hond roet in het eten door weg te lopen en daarna staan de gasten veel te vroeg op de stoep.

Hoe loopt het af? Bekijk het hier.