Ik vertrek, mijn favorieten: Niek en Marianna

Niek en Marianna maken makkelijker contact met bomen dan met mensen, want dit stel zweeft altijd een paar centimeter boven de grond. De Duitse camping die ze willen overnemen is twee miljoen boven budget, maar dat weerhoudt ze er niet van om alvast hun baan in Nederland op te zeggen. Uiteraard ontbreken de sokken in sandalen niet.

Duik in het archief en kijk de aflevering hier terug. Er is ook een follow-up gemaakt. Die vind je hier.

Advertenties

Ik vertrek: Marieanne en Joëlle / Paul en Audrey

Vanavond gingen we terug op bezoek bij mensen die al eerder gevolgd werden in Ik vertrek. Wat betreft Paul en Audrey was dat niet zo spannend. Zij zijn in 2011 in Suriname een garage begonnen en veel is er niet veranderd. Toen ging het allemaal wel goed en nu ook. Gelukkig was er nog een verhaal.

In 2011 vertrokken beste vriendinnen Marieanne en Joëlle naar Italië om daar een bed & breakfast te beginnen. De emigratie volgde slechts vier maanden na de eerste idee. Ze kochten een vervallen pand waar niets terechtkwam van de beloofde renovatie en Marieanne liet heel ongelukkig een nieuwe verkering achter in Nederland. Uiteindelijk kwam het qua huis helemaal goed en de b&b werd geopend.

Drie jaar later is alles anders. Marieanne is vervangen voor een teckel, want de vriendinnen hebben ruzie gehad. Sterker nog: ze haten elkaar. Ze bleken toch niet helemaal op één lijn te zitten als het gaat om het runnen van een bedrijf waarop Marieanne besloot terug te gaan naar Nederland waar ze die verkering nog had zitten. In de financiële afhandeling is iets geknapt waardoor ze geen contact meer met elkaar hebben. Op zo’n moment is het wel jammer dat Ik vertrek geen Familiediner-achtig programma is. Ik zat namelijk echt te wachten op het moment dat de ex-vriendinnen elkaar toch weer zouden zien met een hysterische presentator erbij die vragen zou stellen als: “Wat gaat er nu in je om?” en “Wat wil je haar nog zeggen?”. Helaas.

De aflevering kun je hier terugkijken.

Dit was de laatste aflevering van dit seizoen, maar niet getreurd. Aangezien ik elke aflevering van Ik vertrek zeker zes keer heb gezien zal ik de komende tijd tips geven over welke uitzendingen uit de archieven je gezien moet hebben. Herinner je je bijvoorbeeld nog die mensen die zo goed met bomen konden praten? Of dat gezin dat op de vlucht ging voor de Nederlandse overheid? Binnenkort meer!

Ik vertrek: Judith, Patrick en Ilona

Pedicure Judith uit Loosdrecht wil de eeltknobbels en hamertenen inruilen voor een leven als campingeigenaar in Luxemburg. Niet alleen, want beste vriendin Ilona gaat ook mee. De camping die ze overnemen lag eigenlijk ver boven budget, maar gelukkig heeft Judith een soort sugar daddy. Patrick komt uit Luxemburg en aanbid haar. Om indruk te maken geeft hij de camping als cadeautje. Judith maakt meteen duidelijk dat ze gewoon vrienden zijn. Dit levert hele ongemakkelijke taferelen op, dus dat is smullen.

De vorige eigenaren, Peter en Anja, gaan de eerste weken het trio inwerken. Dat valt nog niet mee, want Juud heeft een leger aan vrijwilligers opgetrommeld om te helpen met klussen waardoor Peet en An niets meer te zeggen hebben. Ze vrezen zelfs dat vaste campingbezoekers niet meer terug zullen komen in de chaos die het drietal veroorzaakt.

Niet veel later kan ook Ilona het niet meer aan. Ze heeft reuma en veel rust nodig. Na een ruzie vertrekt ze boos en verdrietig terug naar Nederland. Judith en Patrick maken van haar afwezigheid gebruik om elkaar wat beter te leren kennen en er volgt een date die zo ongemakkelijk is dat je dat zelf maar even moet bekijken. En als Judith het verschil tussen en kaas en een kaars niet meer weet is de chaos compleet.

Keert Ilona ooit nog terug en gaan Judith en Patrick het nou eindelijk eens een keer doen met elkaar? En hoe zat het nou met die tweedehands tulpen? Kijk het hier terug. Volgende week de laatste van het seizoen. Dan gaan we terugkijken in Italië en Suriname.

Ik vertrek: Ronald en Girbe

Vanavond leek het erop dat Ronald en Girbe ons de saaiste aflevering van dit seizoen gingen brengen. Het stel, dat in Nederland nog niet samenwoonde, nam in Tenerife een restaurant over. De uitzending kabbelde nogal voort tot een mysterieus bericht de droom van Roon en Girb leek te verstoren. Het restaurant zou namelijk een kat in de zak zijn. Ik verheugde me meteen op moeilijke gesprekken met oplichters en advocaten en schulden, maar helaas bleek dit bericht op niets uit te lopen. Ik legde me erbij neer dat dit een saaie aflevering zou worden.

Maar toen verscheen personeelslid Yvonne Met Twaalf Jaar Ervaring ten tonele. Yvonne heeft namelijk twaalf jaar horeca-ervaring en in die twaalf jaar heeft ze heel veel ervaring opgedaan. En met al haar twaalf jaren ervaring werden Ronald en Girbe, tot dat moment nog de hoofdrolspelers, gedegradeerd tot figuranten in hun eigen restaurant. Zo was er nogal wat schoonmaakwerk te doen. Prima dat jij een vensterbankje gaat lopen lappen, maar Yvonne (die met twaalf jaar ervaring) komt controleren of je dat wel goed hebt gedaan. Wil je bestellingen op gaan nemen? Ga je gang. Maar o wee als je iets verkeerds serveert. Yvonne weet na twaalf jaar namelijk exact wat het verschil is tussen kipsaté en een stuk kip. En het bestek hoort rechts! Want iedereen kan hier nu wel zijn eigen manier hebben, maar de manier van Yvonne is de beste want zij heeft twaalf jaar ervaring en jij niet! Duidelijk? Fijn! Had ik al gezegd dat Yvonne twaalf jaar ervaring heeft?

Lukt het Ronald en Girbe om terug in de spotlight te komen of rennen ze gillend terug naar Nederland? Bekijk het hier. Volgende week gaan we naar Luxemburg.

En voor wie het nog niet wist. Yvonne heeft twaalf jaar ervaring en bij een stuk kip serveer je geen satésaus!

Ik vertrek: Elsemarijn en Wim-Martijn

Vandaag leerden we Elsemarijn en haar vier kinderen, Wim-Martijn (36), Ezra (5), Marcus (3) en Noël (1), kennen. Met Wim-Martijn is ze ook getrouwd en van alle kinderen is hij de enige die naar haar luistert. Ze zijn één keer in Italië geweest, maar dat beviel niet en dus gaan ze er nu wonen. Dat was haar idee, want ze houdt niet van de winter. In Italië hebben ze een grasveld gekocht en dat moet binnen vier maanden een camping worden

Na wat ongemakkelijke afscheidsfeestjes, waaronder een heel slecht ingestudeerd lied door de klas van Ezra, arriveert het gezin bij hun nieuwe huis. Hier wordt voor het eerst echt duidelijk dat Elsemarijn totaal geen controle heeft over de drie jongste kinderen en een poging tot romantiek van Wim-Martijn met het voorstel haar over de drempel te dragen wordt afgeslagen met een “nee, dank je”. Hè gezellig! Opvallend is ook dat dochter Noël geen bed krijgt. Zij zal haar dagen en nachten moeten slijten in een buggy.

Omdat er nog geen vergunningen zijn staat de volgende dag meteen een bezoekje op het programma om de burgemeester om te kopen met cadeaus en schattige kinderen. Dat laatste wordt nog lastig, aangezien het weer eens niet lukt om die kinderen stil te krijgen. Je ziet de burgemeester denken: kan dit gezin nog weg? Uit angst dat de terug zullen komen geeft hij toch maar een vergunning.

Na een montage van kapotte kachels, lekkages, een huis dat bijna in brand vliegt, eerste schooldagen en een sneeuwpop (zij hield toch niet van de winter?) begint de bouw van de camping. Wim-Martijn heeft wat sturing nodig, maar na een tijdje doet hij precies wat Elsemarijn zegt. Voor de jongste kinderen is een au pair geregeld.

Terwijl de boekingen binnenstromen gaat er van alles mis. De elektra is niet op tijd aangevraagd, een deal met de buren om gebruik te maken van hun zwembad valt in het water (haha woordspeling) en Elsemarijn wordt een steeds grotere  bitch. En dus stellen we wederom de vraag: komt dit ooit nog goed?

De avonturen van EM en WM kun je hier terugkijken. Volgende week gaan we naar Tenerife.

Ik vertrek: Astrid en Petra

Vanavond zagen we hoe zussen Astrid en Petra hun zachte g inruilden voor de umlaut. In Duitsland begonnen ze hun pension. Een droom die uitkomt of een regelrechte alptraum?

Astrid werkt in een schoenenwinkel en Petra heeft al een b&b in Breda. Samen met hun mannen vertrekken ze naar Duitsland, daar is Astrid namelijk geboren in een vorig leven. Ze gaan er een pension met biergarten beginnen. Hun moeder van 86 gaat ook mee, want die gordijnen naaien zichzelf niet. Hun kinderen laten ze achter en ook de mannen zullen in het begin in Nederland blijven wonen om geld te verdienen.

Op de dag van vertrek voelt Petra zich erg eenzaam. Ze moet er zelfs van huilen. Ook bij aankomst blijkt haar huilbui nog niet over. Gelukkig valt er genoeg te doen, dus veel tijd om nog langer te janken is er niet. Samen met Astrid gaat ze behang van de muren trekken. Kees, de man van Petra, maakt ondertussen een paar oude buurmannen enthousiast en  Jurgen, de man van Astrid die zich op den duur met koken bezig wil gaan houden, verkent de keuken. Er staat een ding in de kast, maar wat is het? Is het een vleesmolen? Een kaasrasp? Een sinaasappelpers? Of toch iets met groente?  Petra heeft overigens weinig vertrouwen in zijn kwaliteiten. Petra is namelijk nogal een pessimist. Dat wordt nog gezellig!

Zodra de mannen weer naar Nederland zijn beginnen de zussen met  het grote sloopwerk. Ze constateren dat ze nogal op elkaars lip zitten en dat zorgt voor irritaties. Zo kan Astrid niet behangen zonder bubbels. En dan breekt moeders ook nog eens haar arm na een val. Zo komen die gordijnen nooit af.

Een paar maanden later zijn de mannen terug en is het huis van Petra verkocht. In iedere aflevering van Ik vertrek reden voor feestje, maar niet voor Pessimistische Petra. Het was potdomme haar droomhuis! Gelukkig dienen de eerste gasten zich aan, maar dan blijkt het pessimisme keihard te zijn overgewaaid naar Astrid, tot dan de leukere zus. Gasten? En die willen eten? Nee hoor. Dat is niet de bedoeling. Niet veel later komen er ook nog klachten binnen. Bij de ene kamer lekt de douche en bij een andere kamer is helemaal geen water. Zetten de zussen hun avontuur door of gaan ze met gierende banden terug naar Breda?

Kijk hier de Duitse capriolen van de zussen terug. Volgende week gaan we naar Italië!

Ik vertrek: Dave en Anne

Jajajaja vanavond was er weer knotsnieuwe aflevering van Ik vertrek. En wat voor aflevering! Er werd gehuild, er waren louche aannemers en er werd heel veel op z’n Daves gedaan.

In Delft leren we Dave en Anne kennen. Ze kennen elkaar van de handbal. Zij is  interieurstylist, want ze is gek op kleuren, patronen en stoffen. Hij werkt in een kas en is naar eigen zeggen een echte womanizer. Daarom werkt hij met tomatenplanten, want dat schijnen allemaal vrouwtjes te zijn. If these tomatenplantjes could talk…

In Portugal wil het stel een bed & breakfast gaan beginnen. Sterker nog: volgens Dave wordt het de beste b&b van de Algarve. Hij loopt over van zelfvertrouwen, dus gaat hij even weg om te huilen. Hij weet zeker dat hij pas terugkomt als as. Een collega vraagt nog wat hij dan gaat doen als het toch niet leuk is, maar volgens Dave wordt het niet niet leuk.

Anne heeft nog een paar kinderen (eerst één, toen ineens twee en verderop in de uitzending waren het er plotseling drie), maar zij gaan niet mee. Dave heeft ook kinderen, maar daar heeft hij geen contact mee. Het is verwaterd, maar hij hoopt wel dat ze op een dag op zijn Portugese stoepje staan. Hij grijpt ook nog even de camera om Anne aan iedereen aan te bevelen. Zij heeft namelijk het geld voor hun emigratie geregeld door bij vreemden aan te bellen. Wat ze voor dat geld gedaan heeft wordt verzwegen.

De reis naar Portugal loopt niet gesmeerd, want ze krijgen een paar keer autopech en daarom moeten ze het laatste stuk lopen. Ze treffen wat palen en muurtjes aan en dat moet dan een huis worden. En niet zomaar een huis. Je kunt er straks namelijk de afwas doen terwijl je naar buiten kijkt. Zulke luxe is slechts voor een enkeling weggelegd. Zelf was ik al jaren af met uitzicht op een blinde muur. Maar Dave en Anne leven nu op een hoger niveau.

Maar dan spat de droom uiteen en bevinden Anne en Dave zich in een nachtmerrie. De aannemer is verdwenen en ook de architect is spoorloos. Daar komt bij dat ze de bouwtekeningen mee heeft genomen en dus ligt de bouw maanden stil. Advocaten, rechtszaken, alles. Vanaf nu gaan ze het op z’n Daves doen. Wat dat precies inhoudt wordt niet duidelijk helaas.

Wat nu? Ze zijn blut. Financieel dan hè. En als ook de tweede aannemer ze in de steek laat weten we dat dit nooit meer goed gaat komen. Of toch…?

De Portugese nachtmerrie kun je hier terugkijken. Volgende week gaan we naar Duitsland. Jawohl!