Donatie

Bij de ingang van de Albert Heijn vraagt een jongen mij of hij me iets mag vragen. Meestal staat op die plek een zwerver de straatkrant te verkopen. Zij vraagt nooit of ze iets mag vragen. Zij staat er maar gewoon. Ik weet ook niet wanneer je als zwerver deel mag nemen aan het straatkrantverkoopstappenplan en waarom zij deze cursus nog niet gevolgd heeft. Ik ben niet zo bekend met die wereld. Ik heb wel eens gezworven, maar dan ging ik ’s avonds gewoon weer naar huis.

Ik geef de jongen toestemming en hij houdt een kort praatje over arme kindertjes die een leuke dag verdienen en om dat voor elkaar te krijgen verkoopt hij kaarten. De vraag is of ik ook een setje wil kopen en zo bij wil dragen aan dit doel. Ik bekijk de kaarten. Ze zijn lelijk, maar dat is vaak zo als iets voor een goed doel gemaakt is. Dan gaat het niet om de kwaliteit. De kaarten vind ik ook duur. Dat vertel ik aan de jongen en ik zeg hem dat ik wel bereid ben zijn doel met een kleiner bedrag te steunen. Dat kan niet. Dat vind ik raar maar ik ga die discussie maar niet aan. De jongen heeft iets onschuldigs en dat wil hem niet afpakken. Ik ben verbaal nogal begaafd vind ik zelf en ik heb mensen wel eens aan het huilen gemaakt door iets vals te zeggen. We spreken af dat ik eerst boodschappen ga doen en dat ik daarna zal beslissen of ik wel of geen kaarten koop.

In de winkel begint er toch iets aan me te knagen. Ondanks dat de kaarten lelijk zijn wil ik best iets voor een ander doen en ergens kan ik dat geld best missen. Zal ik dan toch een paar kaarten kopen? Op dat moment spreekt een mevrouw met moeilijke ogen me aan. Ze heeft een bakje eiersalade vast en vraagt of ik kan lezen tot wanneer deze houdbaar is. “Tot 7 december, dus dat duurt nog wel even”, zeg ik. Ze neemt het bakje terug, lacht naar me en bedankt me. Ik heb iemand geholpen en het heeft me geen geld gekost. Dat voelt goed.

Als ik weer buiten sta zie ik dat de jongen met iemand anders in gesprek is. Ik besluit maar naar huis te gaan. Ik heb dan wel geen zielige kindertjes geholpen maar wel een oud vrouwtje dat bijna blind is. Dat zij bij thuiskomt de eiersalade op een oud stuk karton zal smeren omdat ze het voor een cracker aanziet kon ik op dat moment natuurlijk niet voorzien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s